Μοντεσσόρι, γιατί όχι;

Αναδημοσίευση από το μπλογκ του Δικτυου κριτικής στην εκπαίδευση:

Δίκτυο κριτικής στην εκπαίδευση

Μεταφράζουμε μέρος άρθρου ενός πατέρα (πρωτότυπος τίτλος: Montessori, why not?) που επέλεξε ένα μοντεσσοριανό σχολείο για το γιο του. Στο άρθρο του περιγράφει τις εμπειρίες του ως γονέα, ενώ επιχειρεί να προχωρήσει βαθύτερα αποδεικνύοντας πως η μοντεσσοριανή εκπαίδευση αποτελεί ένα επιστημονικά τεκμηριωμένο εκπαιδευτικό σύστημα.

Επέλεξα ένα μοντεσσοριανό σχολείο για τον γιο μου στα τυφλά. Εκείνη την εποχή η γνώση μου για τη μέθοδο ήταν μηδενική εκτός από αυτά που είχα ακούσει για μικρές καρέκλες και χρωματιστές χάντρες. Αλλά το να βλέπω τον γιο μου χαρούμενο κάθε μέρα με ενθάρρυνε να μελετήσω και να εμβαθύνω στις ιδέες της Μοντεσσόρι. Αυτό που ανακάλυψα με εξέπληξε ως πατέρα και ως επιστήμονα. Ως πατέρας κατάλαβα πως τα παιδιά γίνονται σεβαστά και προετοιμάζονται για το μέλλον. Ως επιστήμονας, βρήκα σταθερά επιστημονικά θεμέλια για κάθε πρόταση της Μαρία Μοντεσσόρι.

Και τώρα, που ο γιος μου ολοκλήρωσε την μοντεσσοριανή εμπειρία του, έχω πολλά παραδείγματα από αυτά τα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 3.852 επιπλέον λέξεις

Advertisements
Βίντεο

Ημερίδα με τη Μαρία Ζαφρανά

Ενα βιντεο με αποσπασματα απο την παρουσιαση που έκανε η κα Μαρία Ζαφρανά στον μοντεσσοριανό πολυχώρο EDOMON.

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΝΤΕΣΣΟΡΙΑΝΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ:ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ
Η Εισηγήτρια Μαρία Ζαφρανά ,Ομότιμη Καθηγήτρια Ψυχολογίας της Παιδαγωγικής Σχολής του Α.Π.Θ. και η συνεργάτιδα της Μαυρίδου Μαριάννα Μοντεσσοριανή παιδαγωγός παρουσιάζουν θεωρητικά όσο και βιωματικά τον τρόπο χρήσης του Μοντεσσοριανού εκπαιδευτικού υλικού, στην εκπαιδευτική διαδικασία της Προσχολικής Αγωγής. Παράλληλα παρουσιαζεται η χρήση του Μοντεσσοριανού υλικού των μαθηματικών.

«Η Φιλοσοφία του Προγράμματός μας

Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα προσχολικά χρόνια, από τη γέννηση μέχρι τα έξι, είναι η «χρυσή εποχή» του ανθρώπου. Είναι η εποχή κατά την οποία ο εγκέφαλος «καλωδιώνεται νευρωνικά», ήτοι τα νευρικά κύτταρα «συνδέονται» το ένα με το άλλο δημιουργώντας ένα δίκτυο, με αποτέλεσμα το μικρό παιδί να προικίζεται με εκπληκτικές ικανότητες μάθησης.

O στόχος, λοιπόν, της πρωτοποριακής αυτής Σχολής δεν είναι, απλά, η φύλαξη του παιδιού αλλά η ανάπτυξη του παραπάνω δυναμικού και η αξιοποίηση των «περιόδων ειδικής ευαισθησίας» ή, όπως αλλιώς λέγονται, των «παραθύρων ευκαιρίας» του εγκεφάλου.

Τα «παράθυρα ευκαιρίας» είναι χρονικές περίοδοι κατά τη διάρκεια των οποίων ο εγκέφαλος είναι βιολογικά προγραμματισμένος για την ανάδυση μιας ικανότητας. Είναι δηλαδή η εποχή κατά την οποία ο εγκέφαλος οργανώνει «νευρωνικά κυκλώματα» που εξυπηρετούν επί μέρους λειτουργίες, όπως π.χ. η λογική-μαθηματική σκέψη ή οι γλωσσικές ικανότητες.

Η εκάστοτε ειδική ευαισθησία κατευθύνει την ανάπτυξη του παιδιού για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα και έπειτα εξαφανίζεται. Αυτό που συμβαίνει δηλαδή στο παιδί είναι κάτι ανάλογο με το θαυμαστό φαινόμενο που παρατηρούμε π.χ. στα έντομα, που με τη βοήθεια ορισμένων φώτων και οσμών, βρίσκουν ό,τι τους χρειάζεται στις κατάλληλες στιγμές της ανάπτυξής τους.

Με άλλα λόγια, το παιδί έχει έντονη εσωτερική παρόρμηση να αναπτύξει μια επί μέρους ικανότητα και επιζητά με πάθος ανάλογα ερεθίσματα και εμπειρίες

Σήμερα γνωρίζουμε, από νευρολογικές μελέτες, μερικά από τα «παράθυρα ευκαιρίας», το πότε δηλαδή ο ανθρώπινος εγκέφαλος δημιουργεί τις νευρωνικές υποδομές για τις ικανότητες αυτές….»