Ειναι καιρος για συνεργειες και στον χωρο της «εναλλακτικης» εκπαιδευσης

Montessori και Waldorf μπορούν θαυμάσια να αλληλοσυμπληρωθουν και να συγκεραστουν, όταν εφαρμόζουμε την «Εμπνευσμένη αυτο-κατευθυνόμενη μάθηση»

Στην πραγματικότητα, στο συστημα Waldorf λείπουν σημαντικά κομμάτια, όπως είναι το Μοντεσσοριανό αισθητηριακό υλικό εκμάθησης, ενώ η Μοντεσσοριανή προσέγγιση δεν δίνει αρκετό χρόνο για το παιχνιδι των ρόλων κα της προσποίησης, στον κόσμο της φαντασίας και της συναισθηματικής διεργασίας.

Ας δώσουμε στα παιδιά μας όλα τα εργαλεία για την εκμάθηση και την ανάπτυξη σε όλα τα επίπεδα, επιτρέποντας την «Εμπνευσμένη αυτο-κατευθυνόμενη μάθηση» σε ενα άριστα προετοιμασμένο μαθησιακό περιβάλλον με μια ευρεία επιλογή των καθοδηγούμενων μαθημάτων.

Περισσοτερα για το θεμα αυτο στο πολυ ενδιαφερον μπλογκ : http://learningcompanion.wordpress.com/category/montessori-waldorf/

Advertisements
Σύνδεσμος

Πανελλήνιο συνέδριο με διεθνή συμμετοχή Αθήνα Κεντρικό Κτίριο Πανεπιστημίου Αθηνών 20 – 21 Δεκεμβρίου 2013

Πανελλήνιο συνέδριο με διεθνή συμμετοχή Αθήνα Κεντρικό Κτίριο Πανεπιστημίου Αθηνών 20 – 21 Δεκεμβρίου 2013

Το Μοντεσσοριανό σύστημα εκπαίδευσης αποτελεί μια μοναδική περίπτωση στην ιστορία της εκπαίδευσης του Δυτικού κόσμου.

Αναπτύχθηκε ως μια εναλλακτική πρόταση εκπαίδευσης στις αρχές του 20ου αιώνα και σήμερα υπολογίζεται ότι περισσότερα από 22.000 σχολεία σε 110 τουλάχιστον χώρες εφαρμόζουν ένα σύστημα εκπαίδευσης βασισμένο στις αρχές του Μοντεσσοριανού σχολείου, το οποίο όμως στην πλειονότητα των περιπτώσεων προσαρμόστηκε σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό ώστε να αντιστοιχεί στις ιδιαίτερες κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες κάθε χώρας.

Στην Ελλάδα το σύστημα της Μοντεσσόρι εισάγεται το 1936 από τη Μαρία Γουδέλη και εφαρμόζεται αρχικά στο νηπιαγωγείο και μετά τον πόλεμο στο δημοτικό σχολείο, ενώ παράλληλα ιδρύονται και λειτουργούν αρκετά μοντεσσοριανά σχολεία κυρίως στην Αθήνα. Όπως αναγνωρίζουν οι μελετητές της εκπαίδευσης, το Μοντεσσοριανό πρόγραμμα εκπαίδευσης χαρακτηρίζεται από μια συνοχή, η οποία δεν συναντάται στα προγράμματα άλλων σχολείων, ενώ οι διδακτικές πρακτικές του αποτελούν παραδείγματα μιας παιδο-κεντρικής παιδαγωγικής με αξιοσημείωτη αποτελεσματικότητα.

Παράλληλα, οι θεωρητικές οπτικές, οι διδακτικές πρακτικές και τα εκπαιδευτικά υλικού του Μοντεσσοριανού συστήματος έχουν επηρεάσει όλες σχεδόν τις θεωρητικής προσεγγίσεις της μάθησης και της διδασκαλίας στην παιδική ηλικία. Παρά τα δεδομένα αυτά, όμως, το Μοντεσσοριανό σύστημα εκπαίδευσης εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως περιθωριακό, να εγείρει αμφισβητήσεις και να αγνοείται από τις σύγχρονες προσπάθειες μεταρρύθμισης του σχολείου, ενώ ουσιαστικά δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο εκπαιδευτικής έρευνας.

Το συνέδριο οργανώνεται από το Ίδρυμα Σωτήρης & Μαρία Γουδέλη σε μια προσπάθεια να αναδειχθούν και να συζητηθούν, με τη συμμετοχή ακαδημαϊκών, ερευνητών και εκπαιδευτικών, τα τρέχοντα προβλήματα και οι μελλοντικές προοπτικές του Μοντεσσοριανού συστήματος εκπαίδευσης στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες.

Στο συνέδριο θα γίνει δεκτός και περιορισμένος αριθμός εισηγήσεων έπειτα από κρίση τους από Επιστημονική Επιτροπή. Ενδιαφέρουν ιδιαίτερα εισηγήσεις οι οποίες εκθέτουν προγράμματα, δραστηριότητες και εμπειρίες Μοντεσσοριανής εκπαίδευσης και εκπαίδευσης εκπαιδευτικών στη Μοντεσσοριανή αγωγή, δραστηριότητες και προβληματισμούς για τις σχέσεις μοντεσσοριανής εκπαίδευσης και ειδικής αγωγής καθώς και εισηγήσεις οι οποίες προσεγγίζουν την μοντεσσοριανή εκπαίδευση από φιλοσοφικές, επιστημολογικές ή παιδαγωγικές οπτικές.
 
Εκτεταμένες περιλήψεις των προτεινόμενων εισηγήσεων θα πρέπει να υποβληθούν ηλεκτρονικά μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 2013 στη διεύθυνση dchasapis@ecd.uoa.gr
Πληροφορίες: Δημήτρης Χασάπης, dchasapis@ecd.uoa.gr, τηλ. 6955 462666

Μια μαρτυρία απο Ελληνίδα μητέρα για τη Μοντεσσοριανή αγωγή

261_6166 252_5277 251_5178 251_5177Είμαι φανατική οπαδός του μοντεσσοριανού συστήματος διαπαιδαγώγησης και εκπαίδευσης.
Είναι έτη φωτός μπροστά. Η Μαρία Μοντεσσόρι έχει μελετήσει πολύ σοβαρά το παιδί σε κάθε ηλικία και μετά από πολλή παρατήρηση και δουλειά έχει καταλήξει σε αυτό το υλικό που προκαλεί τα παιδιά να το δουλεύουν ώρες ατελείωτες,συγκεντρωμένα, χωρίς να τα παρακαλάει καμία παιδαγωγός. Σε αυτήν την προσχολική ηλικία τα παιδιά στήνουν το εγώ τους και δεν τα βοηθάει η υποχρεωτική συνεργασία σε αυτό. Μόνο όταν είναι έτοιμα η συνεργασία με άλλους είναι εκπληκτική και οικειοθελής. Επίσης σε ένα μοντεσσοριανό σχολείο τα παιδιά μαθαίνουν τα πάντα για τη ζωή (οικιακές δουλειές, φροντίδα του εαυτού τους, αρχές του πολιτισμού μας…). Έχουν απίστευτα πολλά ερεθίσματα για λεπτή και αδρή κίνηση, ανάπτυξη όλων των αισθήσεων, ανάπτυξη της γλώσσας και της λογικής, ανεξαρτησία, ηρεμία, χαρά, όρεξη για μάθηση, αγάπη για το σχολείο… Ότι θα ήθελε και ένας ενήλικας για να δουλεύει με χαρά. Σε αυτή τη φιλοσοφία κάθε δραστηριότητα του παιδιού το οδηγεί και πιο πέρα, έχει ένα στόχο και ένα αποτέλεσμα. Επίσης οι συμπεριφορά των παιδαγωγών υποδηλώνει βαθειά γνώση της φύσης του παιδιού, φοβερή υπομονή και σεβασμό στη φύση του και τις αναπτυξιακές του ανάγκες. Γίνεται μια συνολική δουλειά με το παιδί και για το παιδί. (Τα μαθηματικά είναι το τελευταίο που πρέπει να σας απασχολεί, ούτως ή άλλως θα γίνει μόνο του.)
Ένα παιδί με μοντεσσοριανή αγωγή (από 0 ετών και από το σπίτι του) είναι ήρεμο, ανεξάρτητο, (αυτο)πειθαρχημένο και πολύ προχωρημένο. Δεν παύει βέβαια να είναι παιδί!!!
Προσωπικά αν δεν είχα παρακολουθήσει σεμινάρια μοντεσσοριανής διαπαιδαγώγησης δεν θα τα έβγαζα πέρα με την 6μελή οικογένειά μου και την πεπατημένη μέθοδο.
Τόση είναι η πίστη μου στο μ.σ.δ. και τόσο με έχει βοηθήσει στην πράξη.

Μαι Ματάι

Εκπαιδεύοντας τα παιδιά 6-12 ετών να λύνουν τις διαφορές τους

 (Το άρθρο αυτό έχει προκύψει από τις σημειώσεις που κράτησα κατά τη διάρκεια της αντίστοιχης ομιλίας της Patricia Oriti*, συμβούλου μοντεσσοριανής διαπαιδαγώγησης)

Τα παιδιά στις ηλικίες 6-12 ετών δείχνουν μια ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα κοινωνικής συμπεριφοράς. Ουσιαστικά δομούν το κοινωνικό τους εγώ. Είναι η καταλληλότερη περίοδος λοιπόν, για να μάθουν τρόπους συμπεριφοράς και να εκπαιδευτούν στο να επιλύουν τις διαφορές τους με αποδεκτά κοινωνικούς τρόπους, μα και με έναν τρόπο που θα αποπνέει σεβασμό στην ομήγυρη και που θα τους φανεί χρήσιμος σε όλη τους τη ζωή. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της συγκεκριμένης ηλικίας είναι το πολύ έντονο αίσθημα της δικαιοσύνης και το αμείωτο ενδιαφέρον για την επίλυση διαφορών. Ρόλος του ενήλικα είναι να λειτουργήσει ως πρότυπο στα παιδιά, ώστε να μπορούν να αναλάβουν μόνα τους τις υποθέσεις τους και να επιλύουν τις διαφορές τους. Επίσης πρέπει να δείξει από πριν τον τρόπο επίλυσης των συγκρούσεων και να τον ακολουθεί σε κάθε διένεξη. Τρόπος διευθέτησης διενέξεων. Σε μια σύγκρουση παιδιών όπου βρίζονται, δέρνονται… ακολουθούμε τα παρακάτω βήματα: Βήμα 1ο Λέει ο ενήλικας: «Αυτή η κατάσταση είναι πολύ φορτισμένη. Ας κάτσουμε να συζητήσουμε». Κάθονται και τους δίνεται η ευκαιρία να ηρεμήσουν. Βήμα 2ο. Συνεχίζει λέγοντας: • «Θα μεσολαβήσω και ορίστε η διαδικασία: Το κάθε άτομο της σύγκρουσης θα πει τα γεγονότα από την πλευρά του και θα μιλάει ένας κάθε φορά». Οι άλλοι προσπαθούν να καταλάβουν και μιλάνε μόνο όταν έρθει η σειρά τους. • «Δεν επαναλαμβάνουμε ό,τι έχει ήδη ειπωθεί. Χρησιμοποιούμε λέξεις και εκφράσεις που δείχνουν σεβασμό στην ομήγυρη». Ο ενήλικας δίνει οδηγίες σε κάθε έναν που μιλάει. • Καθένας που μιλάει λέει: «Αυτή είναι η άποψή μου. Έτσι είδα την κατάσταση». • Οι υπόλοιποι ομιλητές λένε: «Άκουσα την άποψή σου. Η δική μου άποψη είναι η ακόλουθη. Έτσι είδα την κατάσταση». Όλοι μπορούν να έχουν το ρόλο και του ομιλητή και του ακροατή. Βήμα 3ο. Συνεχίζουν εξετάζοντας τι θα ήθελαν να γίνει την επόμενη φορά. • Ξαναμιλάει ένας-ένας και αναφέρεται στο τί θα ήθελε να γίνει την επόμενη φορά, ξεκινώντας ως εξής: «Στο μέλλον θα ήθελα να γίνει…(το αυτό).» • Ο επόμενος ξεκινάει και αυτός ως εξής: «Άκουσα αυτό που θα ήθελες να γίνεται στο μέλλον. Εγώ στο μέλλον θα ήθελα να γίνεται…» Βήμα 4ο. Κατόπιν εξετάζουν τί θα μπορούσαν να κάνουν στο μέλλον, ώστε να είναι καλύτερη η κατάσταση. • Ξαναμιλάει ένας-ένας ξεκινώντας ως εξής: «Να τί θα μπορούσα να κάνω στο μέλλον.» • Ο επόμενος ξεκινάει και αυτός ως εξής: «Άκουσα αυτό που θα μπορούσες να κάνεις. Εγώ να τί θα μπορούσα να κάνω στο μέλλον». Βήμα 5ο. Τέλος ο διάλογος αυτός κλείνει από τον μεσολαβητή, διαβεβαιώνοντάς τους πως θα είναι κοντά τους, αν χρειαστούν τη βοήθειά του. Μερικές επισημάνσεις ακόμα: • Στόχος μας είναι να τους δώσουμε τα εργαλεία να λύνουν τις διαφορές τους χωρίς βία. • Δεν χρησιμοποιούμε σαρκασμό και ειρωνεία. • Δεν μειώνουμε και δεν προσβάλουμε τα παιδιά. • Αποφεύγουμε τις διαλέξεις και το κήρυγμα, καθώς τα παιδιά 6-12 ετών επειδή διψούν για νοητική ανεξαρτησία, θέλουν να βρουν μόνα τους τις λύσεις στα προβλήματά τους, και να τις υλοποιήσουν. Τις δικές μας λύσεις δεν τις ακούνε, δεν τα ενδιαφέρουν.

Μαρία Σιγαλού,

Αρχιτέκτων Μηχανικός Ε.Μ.Π. και ενθουσιασμένη με την μοντεσσοριανή φιλοσοφία.

 

*Η Πατρίσια Ορίτι είναι διεθνώς αναγνωρισμένη εκπαιδεύτρια γονέων, με πάνω από 40 χρόνια εμπειρίας στη Μοντεσσοριανή φιλοσοφία. Εργάστηκε σε Μοντεσσοριανά σχολεία για πάνω από είκοσι χρόνια, πριν αφιερωθεί στο τωρινό της έργο, όπου προσφέρει τις υπηρεσίες της σαν εκπαιδεύτρια οικογενειακής ζωής, μέσα στα Μοντεσσοριανά πλαίσια και σαν σύμβουλος σε Μοντεσσοριανά σχολεία, όπως και σε δημόσια σχολεία. Η Πατρίσια δίνει σεμινάρια, στις Η.Π.Α. και στην Ευρώπη, για γονείς, Μοντεσσοριανούς εκπαιδευτικούς αλλά και δασκάλους της κλασσικής εκπαίδευσης, όπως και σε εκπαιδευτικά προγράμματα δασκάλων. Εργάστηκε επίσης ως Ειδικός πάνω στην Ανθρώπινη Εξέλιξη με τους Ινδιάνους της φυλής Λακότα, στον Ινδιάνικο καταυλισμό Crow Creek Indian Reservation. Πιστεύει στο όραμα της Μαρία Μοντεσσόρι για παγκόσμια ειρήνη, ειρήνη που γίνεται εφικτή μέσα από την εκπαίδευση των νέων παιδιών να ζουν σε ειρηνική συνύπαρξη και αλληλεξάρτηση με σεβασμό, συμπόνια και υπευθυνότητα.

Οι καυγάδες των παιδιών και εμείς.

(Το άρθρο αυτό έχει προκύψει από τις σημειώσεις που κράτησα κατά τη διάρκεια της αντίστοιχης ομιλίας της Patricia Oriti*, συμβούλου μοντεσσοριανής διαπαιδαγώγησης).
Στο συγκεκριμένο άρθρο θα ήθελα να εστιάσω σε μερικές αρχές που μπορούμε να κρατήσουμε ως γονείς ή ως δάσκαλοι, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με διενέξεις ή καυγάδες των παιδιών μας ενδοοικογενειακά, στο σχολείο ή στη γειτονιά. Μιας και τα παιδιά είναι σε ηλικία που μαθαίνουν, ας τους μάθουμε λοιπόν να λύνουν τις διαφορές τους ειρηνικά και με τη δύναμη του λόγου τους.
Βασικές αρχές αντιμετώπισης διενέξεων:
• Βοηθάμε τα παιδιά αναλόγως του σταδίου εξέλιξής τους (και της ηλικίας τους, η οποία κατηγοριοποιείται ως εξής: παιδιά 0-6, 6-12, 12-18).
• Στόχος μας πάντα είναι να τους δείξουμε πως με τα λόγια, τη στάση τους και το μυαλό τους έχουν τον τρόπο να λύνουν τις διαφορές τους.
• Ως ενήλικες βλέπουμε πρώτα την κατάσταση καθαρά και ως γεγονός «μεμονωμένο», χωρίς προκαταλήψεις και εμπάθειες (απέναντι στα παιδιά).
• Όταν τα παιδιά καυγαδίζουν αποφεύγουμε να εμπλακούμε από την αρχή, να δώσουμε έτοιμη λύση στο πρόβλημά τους και να αποδώσουμε δικαιοσύνη. Ο ρόλος μας πρέπει να είναι βοηθητικός. Να τους δείξουμε τον τρόπο να βγουν από το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκαν, ειρηνικά, να τα βοηθήσουμε να βρουν μόνα τους μια λύση που να τα ικανοποιεί.
• Αποφεύγουμε να μπούμε στον καυγά τους ως κριτές, και να καθορίσουμε εμείς το θύμα και το θύτη. Δεν χρησιμοποιούμε καν αυτούς τους όρους. (Το θύμα και ο θύτης είναι η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος.) Τα παιδιά εύκολα μπορούν να μπουν στο ρόλο που τους αποδώσαμε, να εγκλωβιστούν εκεί, και να παίζουν πια το ρόλο τους, χωρίς να εστιάζουν στο θέμα, δηλαδή στην επίλυση της συγκεκριμένης τους διαφοράς.
• Δεν αποδίδουμε δικαιοσύνη μοιράζοντας τιμωρίες και επιβραβεύσεις. Την επόμενη φορά που θα βρεθούν σε μια τέτοια κατάσταση θα πρέπει να έχουν στο μυαλό τους τον τρόπο που θα τα βοηθήσει να βγουν από αυτή και όχι την απειλή για το τί θα πάθουν αν …. ή το βραβείο που θα πάρουν αν… Στόχος μας είναι να τα εκπαιδεύσουμε!
• Δίνουμε λίγες οδηγίες στα παιδιά και τα παροτρύνουμε σε λεκτικές λύσεις.
• Επειδή τα παιδιά έχουν την ανάγκη να είναι με τους «καλούς, τους σωστούς και τους δίκαιους», πρέπει να τα βοηθήσουμε να καταλάβουν που βρίσκονται κατά τη συγκεκριμένη διένεξη.
• Πρέπει ως ενήλικες να δουλεύουμε με την περιφέρεια των παιδιών, δηλαδή με τη συμπεριφορά τους. Δεν πρέπει να δουλεύουμε με το κέντρο τους. Όταν δουλεύουμε με το κέντρο τους, κρίνουμε χωρίς να υπάρχει απαραίτητη αντιστοιχία ατόμου – παιδιού. Διότι τα παιδιά κάτω των 6 ετών καθώς και οι έφηβοι (12-18), κάθε στιγμή είναι και ένα νέο άτομο. Τα δε παιδιά 6-12 ετών, ψάχνουν να δομήσουν τον εαυτό τους, το κέντρο τους, και θέλουν βοήθεια. Μια κλασική ερώτηση που κάνουμε, μα απευθύνεται στο κέντρο των παιδιών, είναι «γιατί το έκανες αυτό;». Στην πραγματικότητα τα παιδιά (κι εμείς ίσως) δεν ξέρουν να την απαντήσουν.
• Στην επίλυση των διαφορών μας και όταν δρούμε ως διαμεσολαβητές στις διενέξεις των παιδιών, πρέπει να απαιτούμε σεβασμό (και να δείχνουμε σεβασμό). Δεν τα αφήνουμε να μας χτυπάνε, να μας κλωτσάνε, να μας φτύνουν, να μας βρίζουν. Αυτή μας η απαίτηση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να συνεχίσουμε το διάλογο με τα παιδιά μας.
Πολύ βοηθητικές εκφράσεις είναι οι ακόλουθες:
• «Εμείς στην οικογένειά μας (στο σχολείο μας, στην κοινότητά μας) δεν φτύνουμε (χτυπάμε, κλωτσάμε…)». Κάτι τέτοιο το ενισχύουμε κάνοντάς το πράξη και εμείς οι ίδιοι βέβαια.
• «Δεν σου επιτρέπω να με κλωτσάς (να με βρίζεις, να με χτυπάς…)», πολύ ξεκάθαρα και κατηγορηματικά.
• Και όταν το παιδί κλαίει και ωρύεται, αποχωρούμε (από τη σκηνή) ήρεμα λέγοντας: «Όταν ηρεμήσεις, έλα να μιλήσουμε.»
Μερικές επισημάνσεις ακόμα:
• Με λίγη παρατήρηση μπορούμε να καταλάβουμε πότε θα γίνει το ατύχημα ή ο καυγάς, οπότε προσπαθούμε να το προλάβουμε. Σημαντικό είναι επίσης να προλάβουμε την υστερία.
• Φροντίζουμε όλη μέρα να μη δίνουμε έντονες και δυνατές διαταγές, ώστε να ακούγονται αυτές που έχουν νόημα.
• Αποφεύγουμε τις διαλέξεις και το κήρυγμα, καθώς τα παιδιά 0-6 γίνονται κουφά μιας και ζουν το παρόν.
• Τέλος χρειάζεται να δούμε πώς λύνουμε εμείς τις διαφορές μας ως ενήλικες, αφού είμαστε τα ζωντανά και μόνα παραδείγματα για τα παιδιά μας.

Μαρία Σιγαλού,
Αρχιτέκτων Μηχανικός Ε.Μ.Π.
και
ενθουσιασμένη με την μοντεσσοριανή φιλοσοφία.

*Η Πατρίσια Ορίτι είναι διεθνώς αναγνωρισμένη εκπαιδεύτρια γονέων, με πάνω από 40 χρόνια εμπειρίας στη Μοντεσσοριανή φιλοσοφία. Εργάστηκε σε Μοντεσσοριανά σχολεία για πάνω από είκοσι χρόνια, πριν αφιερωθεί στο τωρινό της έργο, όπου προσφέρει τις υπηρεσίες της σαν εκπαιδεύτρια οικογενειακής ζωής, μέσα στα Μοντεσσοριανά πλαίσια και σαν σύμβουλος σε Μοντεσσοριανά σχολεία, όπως και σε δημόσια σχολεία. Η Πατρίσια δίνει σεμινάρια, στις Η.Π.Α. και στην Ευρώπη, για γονείς, Μοντεσσοριανούς εκπαιδευτικούς αλλά και δασκάλους της κλασσικής εκπαίδευσης, όπως και σε εκπαιδευτικά προγράμματα δασκάλων. Εργάστηκε επίσης ως Ειδικός πάνω στην Ανθρώπινη Εξέλιξη με τους Ινδιάνους της φυλής Λακότα, στον Ινδιάνικο καταυλισμό Crow Creek Indian Reservation. Πιστεύει στο όραμα της Μαρία Μοντεσσόρι για παγκόσμια ειρήνη, ειρήνη που γίνεται εφικτή μέσα από την εκπαίδευση των νέων παιδιών να ζουν σε ειρηνική συνύπαρξη και αλληλεξάρτηση με σεβασμό, συμπόνια και υπευθυνότητα.

Η Τέχνη της Γονεϊκότητας: Aπό τη θεωρία στην πράξη

Μια σειρά σεμιναρίων

 που αφορούν και απευθύνονται σε όλους εκείνους

που ζουν και εργάζονται κοντά στο παιδί και τον έφηβο

με την Patricia Oriti 

Σάββατο 22 & Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011

 

Μεταμορφώνοντας τον εαυτό μας, ενδυναμώνουμε τα παιδιά μας 

 

Τα παιδιά μας μπορούν μεγαλώνοντας να γίνουν συνειδητοί ενήλικες μόνο αν εμείς, ως γονείς, επιτρέψουμε στον εαυτό μας να ανέβουμε σε υψηλότερα επίπεδα συνειδητότητας. Ως γονείς, όλοι μας κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, ανάλογα με τις δυνατότητές μας. Η συζήτησή μας θα εστιαστεί στο πώς μετατρέψουμε σε ευκαιρίες τα εμπόδια που συναντάμε στο δρόμο της γονεϊκότητας, αναπτύσσοντας τα συναισθηματικά και πνευματικά μαθήματα που μας εμφανίζονται, ώστε να τα χρησιμοποιήσουμε για τη δική μας ανάπτυξη, κι αυτό με τη σειρά του να μας βοηθήσει να είμαστε καλύτεροι γονείς. 

 

Η συζήτηση θα συμπεριλαμβάνει:

 

 Μάθετε πώς να επικοινωνείτε

  • Πειθαρχία μέσα από τη σχέση
  • Δημιουργία μιας οικογενειακής ατμόσφαιρας όπου επικρατεί η ειλικρίνεια
  • Ορισμός των πιο ουσιαστικών στοιχείων για το χτίσιμο μια ευτυχισμένης, υγιούς ζωής – Θα εξετάσουμε πώς αυτά τα στοιχεία πρωτοεμφανίζονται στη βρεφική ηλικία και τρόπους που μπορούν να αναπτυχθούν στην παιδική και εφηβική ηλικία.

 

 Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011, 10.00-17.00 (13.00-14.00 διάλειμμα)

 

Ρίζες και Φτερά

Τα σημερινά παιδιά αντιμετωπίζουν σοβαρό άγχος – για τις ακαδημαϊκές τους επιδόσεις, το φορτωμένο πρόγραμμα, τις υψηλές προσδοκίες επιτυχίας τους, τα μηνύματα που λαμβάνουν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, την πίεση από συνομήλικους, την ένταση στο οικογενειακό περιβάλλον. Χωρίς υγιέστερες λύσεις, η αντίδρασή τους είναι να αντιμιλούν, να τα παρατάνε, ή να υιοθετούν επικίνδυνες συμπεριφορές.   

 Η συζήτησή μας θα συμπεριλαμβάνει τρόπους να βοηθήσουμε τα παιδιά μας: 

  • να παίρνουν σοφές αποφάσεις
  • να αναγνωρίζουν και να χτίζουν τις φυσικές τους δυνάμεις και χαρίσματανα διαχειρίζονται επιτυχώς το άγχος 
  • να αναπτύσσουν την ελπίδα και την αισιοδοξία
  • να αναπτύσσουν δεξιότητες για να κυκλοφορούν σε έναν περίπλοκο κόσμο
  • να αποφεύγουν επικίνδυνες συμπεριφορές
  • να φροντίζουν τα συναισθήματά τους και το σώμα τους

 Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011, 10.00-17.00 (13.00-14.00 διάλειμμα) 

* Αυτά τα θέματα θα αποτελέσουν τη βασική δομή της παρουσίασης. Όσο προχωράει η συζήτηση, η Patricia θα ανταποκριθεί στις ανάγκες και ανησυχίες των συμμετεχόντων.

Η Πατρίσια Ορίτι είναι διεθνώς αναγνωρισμένη εκπαιδεύτρια γονέων με πάνω από 40 χρόνια εμπειρίας στη Μοντεσσοριανή φιλοσοφία. Εργάστηκε σε Μοντεσσοριανά σχολεία για πάνω από είκοσι χρόνια πριν αφιερωθεί στο τωρινό της έργο, όπου προσφέρει τις υπηρεσίες της σαν εκπαιδεύτρια οικογενειακής ζωής μέσα στα Μοντεσσοριανά πλαίσια και σαν σύμβουλος σε Μοντεσσοριανά σχολεία, όπως και σε δημόσια σχολεία. Η Πατρίσια  δίνει σεμινάρια, στις Η.Π.Α. και στην Ευρώπη, για γονείς, Μοντεσσοριανούς εκπαιδευτικούς αλλά και δασκάλους της κλασσικής εκπαίδευσης, όπως και σε εκπαιδευτικά προγράμματα δασκάλων. Εργάστηκε επίσης ως Ειδικός πάνω στην Ανθρώπινη Εξέλιξη με τους Ινδιάνους της φυλής Λακότα, στον Ινδιάνικο καταυλισμό Crow Creek Indian Reservation. Πιστεύει στο όραμα της Μαρία Μοντεσσόρι για παγκόσμια ειρήνη, ειρήνη που γίνεται εφικτή μέσα από την εκπαίδευση των νέων παιδιών να ζουν σε ειρηνική συνύπαρξη και αλληλεξάρτηση με σεβασμό, συμπόνια και υπευθυνότητα.

Η Πατρίσια έχει Δίπλωμα Bachelors of Arts σε Ανθρωπιστικές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο Marylhurst. Εκπαιδεύτηκε σαν Μοντεσσοριανή στο πρώτο επίπεδο (2.5 μέχρι 6+ ετών) στο Τορόντο, Οντάριο του Καναδά, σπουδάζοντας με την Renilde Montessori, Ab Joosten, Jean Miller, Audrey Sillick. Έχει βραβευθεί πολλές φορές μέσα στα χρόνια της δουλειάς της, για την εξαίρετη διδασκαλία της, όπως και για το έργο της με τους γονείς. Είναι συγγραφέας του βιβλίου “At Home with Montessori”.

Πότε: Σάββατο 22 & Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011, 10.00-17.00

Πού: Learning Steps, Αθ. Διάκου 81 & Ύδρας 5, Κηφισιά, τηλ. 210-6201107                                                        

Πληροφορίες/Εγγραφές: τηλ: 210-6859336, e-mail: maria.andreoulaki@gmail.com

* Επικοινωνήστε για την ειδική έκπτωση για προεγγραφή μέχρι 10/10/2011, και για ζευγάρια!

** Θα υπάρχει ταυτόχρονη μετάφραση από τα Αγγλικά

*** στο διάλειμμα (1-2 μ.μ.) θα μοιραστούμε ένα ελαφρύ γεύμα – ευπρόσδεκτες οι συνεισφορές όλων μας